دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388

شكست سكوت

 

     صحن  آزادي وفضاي عطر آگين حرم رضوي چشم هر رهگذر را خيره مي كرد ،آخر!  ازدحام

     جمعيت غير قابل  تصور بود همه مي پرسيدند چه شده وچه كسي ازدنيا رفته است. لحضات با

     سكوت سنگين ومعنا داري سپري ميشد، غم واندوه در چهره ها موج مي زد. همه منتظر بودند

     آنان مي دانستندكه محمد سعيدي دعوت حق را لبيك گفته ،اما باورش سخت بود، اندام لرزان

     پدري سالخورده كه دردانه پسرش را ازدست داده بود،ضجه هاي مادري كه داغ پاره تنش را بر

     سينه داشت وتحركات پروانه عاشق محمد يعني همسرفداكارش كه همچون كبوترسركنده آرام و

     قرارنداشت وهرازچندگاهي ازهوش مي رفت ودوباره باناباوري وبالحن سوزناكي همگان راخوش

     آمدمي گفت،قابل تحمل نبودآخر همنوعان وهمجنسان ودوستداران اوازهمه جاي ايران ،ازپايتخت

     گرفته تاسيستان وبلوچستان وحتي خارج ازايران آمده بودند نفس هادرسينه هاحبس شده بود و

      بغض هايكي پس ازديگري مي تركيددراين ميان به كودكان خردسالش مي انديشيدم كه درميان

     جماعت ديده نمي شدند،برآنان چه مي گذشت؟خدامي داند!

     .هياهوي ساكنان دنياي سكوت كه از جنس خودش بودندتماشايي بودگويي شاهرگ پيكرشان

      راازدست داده بودندوصدالبته كه چنين هم بود.آري اوخدمات مفيدي براي ناشنوايان انجام

     داده بود.سال هادركانون ناشنوايان گره از مسائل آن ها گشوده بود اوبراي ساليان زيادرئيس

     كانون وسردبير تواناي فصل نامه شكست سكوت بودوتوانايي هاي بيشمارناشنوايان را به زبان

     قلم وتصوير برهمگان آشكار كرده بودشواهد حاكي از اين بودكه جنازه نزديك است، دريك

    چشم به هم زدن حاضرين صحن حرم را ترك كردند،استقبال ازپيكربي جان محمد  ديدني بود

    .هركدام برگرفتن پايه هاي تابوتش ازديگري سبقت مي گرفتند. گويي شاگردانش مي خواستند

    دينشان راادا كنند شايد هم ، سپاسگزاري براي آخرين باروشايدهم هنوزرفتنش راباورنداشتند

    ،ومن دراين آشوب وبلوا لبخند زيبا ومليح محمدراتجسم ميكردم كه آن را به همه ارزاني ميداشت،

    او امروزبراي آخرين باربه زيارت حضرت رضا(ع) رفت اما بااين تفاوت كه اين بار نه باپاي خود،

    كه برروي دستان پرمهردوستدارانش وسپس براي لحظاتي پيكرش برصحن حرم آرام گرفت.تا

      دوستان وياران هميشه اش  آخرين ارادات خويش راتقديم او كنند.عاشقان حضرت علي ابن

      موسي الرضا(ع همچون گذشته اما خيلي متفاوت نماهنگ(( ضامن آهو))راسرودند،اين بار

      آنهاباچشمان اشكبارازآقامي خواستند تاضامن محمد شود.در اين لحظات همسرمحمد نيز با

      جماعت همنوا شده ودست به آسمان برداشته بود،كه الحق اين لحظات قابل توصيف نبود.ودر اين

      لحظات من(( شكست سكوت ))راديدم وبه همت والاي ناشنوايان آفرين گفتم.مراسم حال وهواي

      معنوي خاصي پيدا كرده بود. فريادهاي،الله اكبر، لااله الا الله ،باصدايي نحيف اماتاثيرگزار

      ناشنوايان ونوحه خواني آنان همه رابه تحيروامي داشت ساعتي گذشت جنازه محمدرا براي

      خاكسپاري به طرف بهشت ثامن حرم مطهرتشييع كردندودركمال ناباوري با آخرين وداع

      خانواده ودوستانش به خاك سپردند.

                                        

                                                                     روحش شاد ويادش گرامي باد

                                      حسن رضا جعفري مشاور آموزشگاه ناشنوايان سوم شعبان شماره يك

( .نقل مطالب در وبلاگ ها وسایت های بدون اجازه نویسنده ممنوع می باشد)